บ้านแสนรกของคนยุ่งเหยิง

One Shot Pokemon Special : เรื่องราวความรักยุ่งๆของทุกคน

 

อาการเบื่อ...คำคำนี้เกิดขึ้นได้กับทุกคน โดยเฉพาะในวันที่ไม่มีอะไรทำเลยแบบนี้ ซึงอาการนี้ก็ไม่มียกเว้น แม้แต่พ่อหนุ่มหน้าตายอย่างซิลเวอร์ก็ตาม

“เบื่อ”ซิลเวอร์พึมพำ

......อยากไปหาพี่บลู แต่พี่บลูคงกำลังหาเหยื่อหล่อๆรวยๆอยู่แหง...ไปหาพี่กรีน? ไม่เอาดีกว่า ไม่มีอะไรจะคุย...พี่เร้ดก็ยุ่งๆอยู่กับจดหมายท้าดวล...รุ่นพี่ตัวเตี้ยๆผมเหลืองๆนั่นก็ไม่สนิท...คริสก็คงอยู่กับไอ้ด็อกเตอร์...อืม...ชื่ออะไรนะ? ลืมชื่อไปตั้งแต่ขโมยสมุดภาพมาแล้ว ช่างหัวมัน......

......หรือจะไปหาโกลด์ดีนะ?......

......แต่คิดอีกที......

“เราคิดสั้นขนาดนั้นไปได้ยังไงเนี่ย”ซิลเวอร์เกาหัวตัวเองนิดๆ

......ไปหามัน คงไม่พ้นได้ฟาดกันอีกซักตั้ง ชอบท้าเราแข่งนักแข่งหนา ชนะแล้วมันจะได้โล่รึไงไม่รู้......

......ช่วยไม่ได้......

“ออกไปก่อนค่อยคิดแล้วกัน ยามิการาสุ!”ซิลเวอร์เรียกโปเกม่อนนกสีดำของตัวเองออกมา

“???”ยามิการาสุทำหน้างงๆเมื่อเจ้านายไม่ได้บอกเลยซักนิดว่าจะให้พาไปไหน

“จะไปไหนก็ได้ แล้วแต่แกเหอะ”ซิลเวอร์สั่ง

 

 

 

- ตลาดนัดในเมือง –

“นี่ๆพี่ชาย ไม่คิดจะซื้ออุปกรณ์ช่วยเสริมพลังให้โปเกม่อนบ้างเหรอ”บลู ที่ตอนนี้กำลังหลอกขายของให้แก่ลูกค้า [ผู้หลงผิด] อยู่ ก็โฆษนาสินค้าอย่างที่ตัวเองทำเป็นประจำ [ใครคิดภาพไม่ออกอ้างอิงจากเล่ม 2 ครับ]

“ขอบคุณที่ใช้บริการค่า”บลูยิ้มให้แก่ลูกค้าที่ซื้อของ เสร็จแล้วก็เดินลอยชายอย่างสบายใจไปเรื่อยก่อนที่ลูกค้าจะรู้ตัวว่าถูกหลอกซะก่อน

“นี่ ยัยบลู เธอมาหลอกขายของให้คนอื่นอีกแล้วเหรอเนี่ย”

“อ้าว หวัดดีเร้ด”บลูยิ้มทัก

“หวัดดีครับเจ้บลู”อีกเสียงทัก

“ไงโกลด์”บลูทักเด็กหนุ่มรุ่นน้อง “แล้วไหงพวกนายสองคนมาเดินด้วยกันได้ล่ะเนี่ย”

“อ๋อ พอดีเพิ่งกลับจากติวเข้มน่ะครับเจ้”โกลด์ตอบ “คอยดูนะ คราวนี้ต้องชนะไอ้ซิลเวอร์แหงๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ”

“เออ เห็นพูดแบบนี้ทุกที แต่ไม่เห็นจะชนะเล้ย”บลูแซว

“โธ่เจ้ อย่าตอกย้ำความจริงเดะ”โกลด์แยกเขี้ยว

“แล้วกรีนล่ะ เห็นบ้างมั๊ยบลู?”เร้ดถาม

“ขานั้นน่ะเหรอ รู้สึกจะเห็นเดินผ่านร้านชั้นแว๊บๆนะ แต่ไม่ได้ทัก คงเร่ร่อนเป็นผีตายซากอยู่แถวๆนี้แหละ”บลูตอบ

“เธอว่าใครเร่ร่อนไม่ทราบ?”

“ง่ะ”บลูทำเสียงเหมือนเหยียบกบ

“ไงกรีน”เร้ดทักเพื่อนอย่างคุ้นเคย

“อืม”กรีนตอบ ก่อนจะหันมาทางบลูแทน “ว่าไง เมื่อกี้เธอว่าใครเร่ร่อน บลู?”

“เปล่าน้า”บลูทำลอยหน้าลอยตาไม่รู้ไม่ชี้

“เจ้แกบอกว่ารุ่นพี่คงเร่ร่อนเป็นผีตายซากอยู่แถวๆนี้น่ะครับพี่กรีน”โกลด์ฟ้อง

“ไอ้โกลด์!!!”บลูแหว

“ฮะๆๆๆๆๆ โทษฐานที่พูดจาตอกย้ำความจริงไงครับพี่บลู”โกลด์ยิ้มชั่วนิดๆ

เปรี้ยง!!!

“แอ๊ก!!!”โกลด์ลงไปนอนแบบราบกับพื้น เมื่อมีอะไรบางอย่างกระแทกหัวอย่างแรง แถมไอ้อะไรบางอย่างที่ว่า มันยังทับหัวเขาอยู่เป็นคู่อีกต่างหาก

......เป็นคู่?......โกลด์ชะงักกึก

“โทษฐานที่มาว่าพี่สาว ไอ้โกลด์”เสียงของคู่ปรับตลอดกาลของโกลด์ดังขึ้นจากบนหัว

......หรือว่า......

“เฮ้ย! เอาเท้าแกออกไปจากหัวชั้นนะเว๊ย ไอ้ซิลเวอร์!!!”โกลด์โวยวาย

ใช่แล้ว...ทันทีที่ได้ยินคำพูดของโกลด์เท่านั้น ซิลเวอร์ผู้เป็นโรคหวงพี่ขั้นรุนแรง [?] ก็เหวี่ยงตัวพร้อมกับปล่อยมือออกจากขาของยามิการาสุทันที กลายเป็นสกายคิทลงมาบนหัวโกลด์พอดิบพอดีเสียด้วยสิ [เออ มันเล็งแม่นดีวุ๊ย]

“เรื่องอะไร”ซิลเวอร์ลอยหน้าลอยตาตอบ

“แง่งงงงง”โกลด์ขู่ [อย่างกับหมาขู่แน่ะ ว่ามะ?]

“ซิลเวอร์...เอ่อ...ลงมาเหอะ”บลูพูด ถึงจะรู้สึกสะใจนิดๆก็เถอะ แต่ตกเป็นเป้าสายตาคนทั้งตลาดขนาดนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ

“ครับ พี่สาว”ซิลเวอร์ยอมลงจากหัวของโกลด์แต่โดยดี แต่ก็ยังไม่วายกระทืบซ้ำอีกอั๊ก [แน่ใจเหรอว่ามันลงมา “แต่โดยดี” น่ะ]

“หน็อยแน่!!!”โกลด์ลูกพรวด พร้อมกับเซ็ตผมให้เป็นทรงชี้ๆยุ่งๆแบบเดิมภายใน 5 วินาที

“หนวกหูชะมัด”กรีนบ่นนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร เพราะรู้อยู่แล้วว่าคำพูดต่อไปของโกลด์คือ...

“เออ เจอแกพอดีเลย งั้นเรามาสู้กัน ไอ้ซิลเวอร์!!!”โกลด์ท้า

......นั่น...ยังไม่ทันขาดคำดีเลย......กรีนคิด

“ไม่ สู้ทีไรนายก็แพ้ทุกที”ซิลเวอร์หันมาทำตาเหยียดหยามนิดๆ [อ่า...แน่ใจเหรอว่านิด] ให้โกลด์

“งั้นก็ลองดูอีกครั้งสิฟระ!!!”โกลด์คว้าเอาไม้คิว & มอนสเตอร์บอลออกมาทันที แต่...

ป๊าบ!!!

“โอ๊ย!”โกลด์ร้อง

“นี่แน่ะ สมน้ำหน้า”เสียงใสๆว่า “ชอบท้าซิลเวอร์เขาสู้ดีนัก สุดท้ายก็แพ้ทุกทีแหละ ยังไม่ยอมรับอีกรึไงโกลด์”

“ยัยกรรมการรักษาระเบียบอีกแล้วเหรอ”โกลด์โอดครวญ

ป๊าบ!!!

“ลองพูดดูอีกทีสิโกลด์”คริสตัลชูแฟ้มหนาๆนั้นเตรียมฟาดหัวโกลด์อีกที

“ง่ะ ไม่เอาแล้วเฟ้ย”โกลด์รีบเผ่น “ไปก่อนนะครับพี่เร้ด พี่กรีน พี่บลู”

“ไปไกลๆได้ยิ่งดี”ซิลเวอร์พึมพำ

“ซิลเวอร์ นั่นเพื่อนนายนะ”คริสพูดกลั้วหัวเราะ

“เหอะ งั้นเหรอ”ซิลเวอร์ทำหน้าเป็นทองไม่รู้ร้อน

“แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ล่ะซิลเวอร์”บลูถาม

“เบื่อ...เลยมาเดินเล่นนิดหน่อยครับพี่สาว”ซิลเวอร์ตอบ

“เบื่อ? ทำไมล่ะเนี่ย?”เร้ดงง

“ผมไม่ได้มีธุระยุ่งอยู่ตลอดเวลาจนลืมเพื่อนแบบพี่นะ”ซิลเวอร์แดกดัน

“เอ๋?”เร้ดงง

“ฮะๆๆๆๆๆ เยลโล่ว์น่ะเหรอ”บลูหัวเราะงอก่องอขิง ส่วนกรีนก็ได้แต่ถอนหายใจกับอาการเอ๋อไม่มีที่สิ้นสุดของเร้ด

“เยลโล่ว์? จะว่าไปแล้วเยลโลว์ไปไหนล่ะ???”เร้ดถาม

“อ้าว นายไม่รู้เรื่องเหรอ?”บลูทำหน้าแบ๊ว

“เรื่องอะไร?”เร้ดย้อนถาม

“งั้นไม่บอกดีกว่า โฮะๆๆๆๆๆๆ”บลูหัวเราะด้วยมาดนางพญา

“ง่า...กรีน มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”เร้ดรู้ว่าถามบลูไปคงไม่ได้เรื่องแหง เลยหันไปถามกรีนแทน

“เรื่องไร้สาระ”กรีนตอบ

......แต่ถ้าให้เดา ก็น่าจะเดาออกนี่เร้ด......

“งั้นซิลเวอร์ นาย...”

“พี่สาวไม่บอก ชั้นก็ไม่บอก”ซิลเวอร์เชิดหน้าใส่ทันที

“อ่า”เร้ดอ้าปากค้าง

“อ้าว หาพี่เยลโลว์อยู่เหรอคะ?”คริสกระพริบตาปริบๆ

“คริส เยลโลว์ไปไหนน่ะ”เร้ดถาม

“เอ...เห็นอาทิตย์ที่แล้วพี่เยลโลว์เขาไปหาด็อกเตอร์ออร์คิดค่ะ ไปพร้อมกับผู้ชายตัวสูงๆ ผมออกชี้หน่อยๆสีเหลืองน่ะค่ะ”คริสนึก “หนูไม่รู้นะคะว่าเขาเป็นใคร แต่เห็นพูดกับดอกเตอร์ออร์คิดว่า “ฝากไคริวกับฮาคุริวไว้ก่อน” แล้วก็ออกไปกัน 2 คนน่ะค่ะ”

“ไคริว...ฮาคุริว”เร้ดนึก “...มังกร...เหรอ...”

......มังกร......

......ผู้ใช้มังกร......

“เฮ้ย! วาตารุนี่หว่า!!!”เร้ดตะโกน

“ฮะๆๆๆๆๆๆ ช่ายยยยย”บลูลากเสียงยาว “อาทิตย์ก่อนเยลโล่ว์เขาออกไปกับวาตารุ นี่ยังไม่กลับมาเลย โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“แล้วพวกเธอก็ปล่อยไปเนี่ยนะ!!!”เร้ดแทบคลั่ง

“ก็นะ หมอนั่นมันฝากโปเกม่อนของตัวเองไว้กับคุณปู่ทั้งหมด ชั้นเลยไม่เห็นจะมีเหตุผลที่จะไปขัดนี่”กรีนตอบอย่างเฉยชา “แล้วอีกอย่าง เรื่องของหมอนั่นก็จบไปนานแล้ว ตอนศึกชายสวมหน้ากาก วาตารุก็ยังยื่นมือมาช่วยซิลเวอร์ไม่ใช่รึไง”

“นั่นสิๆ”บลูรีบสนับสนุน

“เอ้อ เข้าข้างกันเข้าไป ก็พวกแกมัน...”เร้ดโอดครวญ

ชิ้ง!

ซิลเวอร์ส่งสายตาพิฆาตไปให้เร้ดทันที

“หุบปาก แล้วเลิกคิดเรื่องบ้าๆแบบนั้นไปเลย รุ่นพี่เร้ด”ซิลเวอร์ขู่

“เหอะๆ บลู เธอสั่งสอนน้องตัวเองหน่อยดิ๊”เร้ดเกาแก้มแกรกๆ

“เรื่องอะไร”บลูยิ้ม

“เอ้อ ชั้นล่ะสงสัยจริงๆว่าไอ้กรีนมันจะโดนเล่นเอาเมื่อไหร่”เร้ดพูดกำกวม

“เอ๋?”คริสงง แต่บลูกับกรีนกลับมีอาการหน้าแดงน้อยๆ

“เฮอะ”ซิลเวอร์แค่นเสียง

......ทำไมเขาจะไม่รู้ ว่าพี่สาวคิดยังไงกับพี่กรีน......

...... ถ้าเป็นความสุขของพี่เขา เราไม่ขัดก็ได้......

......แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องละเว้นพี่กรีนซะหน่อย......

“หึหึหึหึหึ”ซิลเวอร์หัวเราะนิดๆในลำคอ แต่ทำให้เร้ดที่ยืนอยู่ข้างๆเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที

......คอยดูนะรุ่นพี่กรีน......

......ขืนมาทำอะไรต่อหน้าผมล่ะก็......

......จะเล่นงานให้เข็ดเลย......

ซิลเวอร์จ้องกรีนไม่วางตา แถมด้วยการแอบแสยะยิ้มให้อีก 1 ที แบบว่า “พี่ข้าใครอย่าแตะ”

“อ...เอ้อ ใช่ แล้วพี่เยลโล่ว์ยังไม่กลับมาอีกเหรอคะ”คริสรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่รู้สิ”บลูว่า

“งั้นไปดูที่บ้านเยลโล่ว์กัน”เร้ดชวน

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“หวัดดีคร้าบ เร้ดครับ”เร้ดเคาะประตู “มีใครอยู่รึเปล่าครับเนี่ย”

แอ๊ด...

“อ้าว หวัดดีเร้ด”คุณอาของเยลโล่ว์เป็นคนเปิดประตูออกมา

“หวัดดีครับคุณอานักตกปลา”โกลด์ [คริสไปชวนมาเพราะเห็นว่าจะช่วยเบี่ยงเบนสายตาของซิลเวอร์ให้ไปจากกรีนได้]

“ไอ้ หวัดดีไอ้หนูไม้คิว”คุณอาหยอกล้อ

“เยลโล่ว์อยู่รึเปล่าคะ”บลูทำหน้าใสซื่อ

“อ้อ อยู่ข้างบนแน่ะ”คุณอาว่า “อยู่กับวาตารุน่ะ”

กึก!

ชื่อ “วาตารุ” มีผลอย่างมากกับเร้ด เพราะเขาหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปทันที

“วา...วาตารุน่ะเหรอครับ”เร้ดทวนคำ

“อื้อ ก็ตอนนี้หมอนั่นมาอยู่บ้านเราแล้วนี่นะ จะแปลกตรงไหนล่ะ?”คุณอาพูดแบบเห็นเป็นเรื่องปรกติธรรมดา แต่หลายๆคนอึ้งกิมกี่ไปแล้ว โดยเฉพาะกับเร้ดที่อาการหนักที่สุด [วิญญาณหลุดออกจากร่าง เหอๆๆๆๆ]

“ถ้าอยากไปหาก็ขึ้นไปข้างบนนั่นแหละ ไม่ต้องห่วง อาไม่ว่าหรอก”คุณอาอนุญาติ

“ขอบคุณคร้าบบบบ”โกลด์ยิ้มแป้น

 

- ชั้น 2 –

“เอ...ประตูทางซ้าย บานที่สอง...ประตูทางซ้าย บานที่สอง”โกลด์ไล่

“ห้องนี้ไง”คริสหยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้อง

กุกกัก กุกกัก

“เสียงอะไรน่ะ?”กรีนขมวดคิ้ว

“อ...โอ๊ย!”เสียงเยลโล่ว์ดังมาจากในห้อง

“เงียบๆหน่อยซิ ก็อยู่ใกล้แค่นี้เอง”เสียงวาตารุลอดออกมา

“ก็...ก็มันเจ็บนี่คะคุณวาตารุ”เสียงเยลโล่ว์สั่นๆ

“อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวก็หาย”

......เฮ้ย!!! ข้างในห้องมันทำอาร้ายยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!......โกลด์โหยหวนในใจ แต่เร้ดไม่ทันได้คิดหรอก เพราะตั้งแต่ได้ยินเสียงนั้นเขาก็เรียกคาบิก้อนออกมาแล้ว

ปึง!!!!!

“เยลโล่ว์! เกิดอะไร...ขึ้น...”เร้ดพังประตูเข้าทันที

ภายในห้องที่เคยเป็นระเบียบ ตอนนี้พังยับไม่มีชิ้นดี [ด้วยแรงของคาบิกอนนั่นแล] บนเตียงมีร่างของเยลโล่ว์ที่นั่งเหยียดขาไปทางหนุ่มผมทองที่ปลายเตียง และขาที่เหยียดไปนั้นมีปื้นแดงๆราวกับโดนน้ำร้อนลวก

“...อ่า...”บลูอ้าปากค้าง

......โธ่เอ๊ย คิดว่ากำลัง ___ กันซะอีก......บลูคิด [คิดไปได้ยังง้ายยยยย คุณเธอเนี่ย]

“นี่พวกนายเล่นบ้าอะไรกันเนี่ย”เสียงวาตารุติดจะรำคาญเต็มแก่ “ขวดยาแตกหมดแล้วจะรักษาแผลนี่ยังไง หา?”

 

 

 

“เอ่อ...คืออาทิตย์ก่อนที่ชั้นเจอคุณวาตารุโดยบังเอิญน่ะค่ะ เลยขอให้ช่วยฝึกพลังของชั้นให้เข้มแข็งกว่าเดิมเท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้มีอะไรซักหน่อย”เยลโล่ว์อธิบาย

“ก็ถ้าคนที่นะชั้นได้ดันมีความสามารถน้อยกว่าชั้นน่ะ มันยังไงๆอยู่หรอก แล้วเจ้าตัวก็ดูท่าจะไม่รู้วิธีฝึกด้วย ชั้นถึงได้ช่วยสอนเอง”วาตารุถอนหายใจ “แล้วเจ้าไคริวมันทำพลาดไปหน่อย เลยเผลอไปตวัดหม้อน้ำร้อนมาราดขาเยลโล่ว์อย่างที่เห็นนี่แหละ”

“นี่คุณเร้ดคิดว่าชั้นกับคุณวาตารุจะทำอะไรกันคะเนี่ย”เยลโล่ว์พูดไปหัวเราะไป

“อ่า...ขอโทษที”เร้ดหน้าแดงด้วยความอาย ที่ตัวเองดันเลือดร้อน ด่วนสรุปออกไปมั่วๆ

“แล้วนายมาที่นี่ทำไม วาตารุ”ซิลเวอร์ถาม

“ชั้นจะกลับบ้านเกิดตัวเองนี่มันผิดมากเลยสิ ซิลเวอร์”วาตารุแหล่ตามอง

“กลับป่าโทคิวะ? ทำไมล่ะ?”บลูถาม

“ก็แค่อยากไปดูอะไรนิดๆหน่อยๆ อย่าสนนักเลย”วาตารุนั่งไขว้ขาอย่างสบายๆ “แล้วหลังจากนั้นก็ตระเวนไปทั่ว ไม่ค่อยจะอยู่ที่ไหนนานๆนักหรอก แต่บังเอิญเจอเยลโล่ว์ แค่นั้น”

“เหอะ ไม่กลับไปหาน้องสาวตัวเองรึไง”กรีนถาม “อิบูกิผู้ใช้มังกรน่ะ น้องสาวนายไม่ใช่รึไง”

“ก็ใช่ แต่ไม่ได้หมายความว่าชั้นต้องกลับไปหาเธอนี่”วาตารุถอนหายใจ “ครอบครัวของชั้นไม่ได้ต้อนรับพวกสายเลือดของโทคิวะแบบชั้นหรอกนะ”

“ใช่ค่ะ ชั้นเลยให้คุณวาตารุมาพักอู่ที่นี่ก่อน เพราะยังไงคุณอาก็ไม่ค่อยอยู่บ้านอยู่แล้วด้วย ห้องของคุณอามักจะว่างประจำ แล้วก็จะได้ไม่เหงาด้วย ฮิๆ”เยลโล่ว์หัวเราะ

“ไม่ได้!!!”เร้ดว๊าก “ให้อยู่กัน 2 ต่อ 2 ในบ้านเนี่ยนะ วาตารุมันน่าไว้ใจมากรึไงเยลโล่ว์!!!”

“คุณเร้ดเป็นอะไรไปคะ?”เยลโล่ว์ตกใจ

......เอาแล้วไง...อาการหึงแบบนี้......ซิลเวอร์คิด

“เรื่องอะไรจะปล่อยให้เธออยู่กับไอ้หมอนี่กันแค่ 2 คนในบ้านกันล่ะ อันตรายจะตายไปเยลโล่ว์!!!”เร้ดว่า

“นายพูดอย่างกับว่าอยู่กับนายแล้วปลอดภัยงั้นแหละ”วาตารุสวน

“นี่แก...”เร้ดเริ่มเดือด

“ชั้นไม่ได้คิดอะไรกับเยลโล่ว์ เธอเป็นคนที่มีพลังเหมือนชั้นก็เหมือนเป็นพี่น้องกันเท่านั้น อย่าคิดอะไรไร้สาระ”วาตารุขัด “อีกอย่าง ชั้นไม่ได้คิดอะไรเหมือนนายนะ เร้ด”

“อึก”เร้ดสะอึก

“ไร้สาระ”ซิลเวอร์ถอนหายใจ “พี่บลู งั้นผมไปก่อนนะ”

“อ้าว ไปไหนล่ะซิลเวอร์”บลูถาม

“อยู่ที่นี่ไปก็คงมีแต่เรื่องรักๆน่าเบื่อ ผมไปหาอะไรทำดีกว่า”

แน่นอนว่า เจ้าตัวไม่ได้รู้สึกซักนิด ว่าทำเอาใครหลายๆคนในห้องถึงกับสะดุ้งกับคำว่า “เรื่องรักๆใคร่ๆ” ไปแล้ว [ชัวร์ เพราะมันไม่เคยรักใคร]

 

 

 

“ลงตรงนี้แหละ ยามิการาสุ”ซิลเวอร์ที่หนีจากเรื่องวุ่นวายของพวกเร้ด มาถึงเขตโฮเอ็นจนได้

“วันนี้มันน่าเบื่อจริงๆ แกว่าอย่างนั้นมั๊ย นิวร่า”ซิลเวอร์ถามคู่หูของตนเอง ซึ่งนิวร่าก็พยักหน้ารับ

“หวาๆๆๆๆ หลบป๊ายยยยยยยย”

“อ๊ะ”

โครม!!!

ในทันที ซิลเวอร์รู้สึกถึงแรงกระแทกอย่างแรงจากด้านหลังจนร่างของเขาล้มลงไปกองกับพื้น

“เหวอ ขอโต๊ดเน่อขอโต๊ด”

“เล่นอะไรเนี่ย”ซิลเวอร์รู้สึกว่าเส้นเลือดในสมองมันเต้นตุ้บๆด้วยความโกรธ

“นายรูบี้ คิดบ้าอะไรของนายเนี่ย หา?”เด็กสาวที่ชนเขาจนล้มรีบลุกขึ้นปัดๆเศษฝุ่นตามเนื้อตามตัว ทั้งๆที่ปัดไปก็ไม่ได้อะไรเพราะมันจะยิ่งสกปรกมากขึ้นเสียอีก ก่อนจะหันไปด่าตัวต้นเหตุ

“เอ้า จะมาโทษ Nana ได้ไงล่ะแซฟไฟร์ ก็เธอบอกเองนี่ว่าอย่าออมมือน่ะ”เสียงอีกเสียงว่า ก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มเจ้าสำอางประจำเรื่องจะโผล่ออกมา

“ดูซิ คนอื่นเดือดร้อนเลยเห็นมั๊ยน่อ”เด็กสาวนาม “แซฟไฟร์” ด่าเข้าให้

“อ๊ะ!”จู่ๆรูบี้ก็หยุดชะงัก ก่อนจะจ้องซิลเวอร์อย่างเอาเป็นเอาตาย

......อะไร? มองหน้าชั้นหาอะไรเนี่ย?...เดี๋ยวปั๊ดให้ซะเลยนี่......ซิลเวอร์ชักพาลด้วยอารมณ์เบื่อโลก + โกรธจัด

“Wow!!! Wonderful!!!!!”รูบี้วิ่งพรวดมาทางนิวร่าทันที

“ดูซิๆ ดวงตากลมๆ ขนสีดำมันวาว หางก็ได้รูปอีกต่างหาก Perfect!”

“...เอ่อ...”ซิลเวอร์ถึงกับเอ๋อรับประทาน

......มันอะไรของหมอนี่เนี่ย......

......สมองมันยังปรกติดีรึเปล่า......

“นี่โปเกม่อนของพี่ชายเหรอครับ Beautiful สุดยอดดดด”รูบี้หันมาทำตาปิ้งๆให้ซิลเวอร์ “แบบนี้เอาไปประกวดด้านไหนก็ชนะถล่มทลายแหงๆ ถ้าได้ผมเทรนให้อีกนิดหน่อยนะ รับรองสวยเช้ง”

“ไม่”ซิลเวอร์ปฏิเสธทันที

“อย่ามาบ้าไปหน่อยเลยน่อ ใครจะมาบ้าการประกวดแบบนายน่ะ หา?”แซฟไฟร์ขัด

“แล้วใครจะมามัวแต่บ้าการต่อสู้แบบหล่อนไม่ทราบหา ยัยคนป่าเอ๊ย ไม่มีความสวยงามเอาซะเลย”รูบี้ยียวน “โลกนี้น่ะมันต้องมีแต่ความสวยงาม สวยงาม แล้วก็สวยงามต่างหากถึงจะเหมาะสมที่สุด”

“แหวะ แล้วนายจะเอาฝีมือของนายไปเก็บไว้ที่ไหนกันล่ะน่อ”แซฟไฟร์ทำหน้าแหวะ

“ของแบบนั้นไม่เห็นจำเป็นเลย”รูบี้เถียง

“...”ซิลเวอร์ ที่เป็นดั่งหลุมดำในห้วงอวกาศ รู้สึกปวดขมับขึ้นมาในฉับพลัน

......อะไรกันเนี่ย......

......จบเรื่องทางโน้น ยังจะมาต่อเรื่องทางนี้อีก......

......สงสัยวันนี้คงเป็นวันซวยแห่งปีแน่ๆ......

......รีบกลับก่อนดีกว่า......

ว่าแล้ว ซิลเวอร์ก็ใช้วิชา “ตีนเบา” ในฐานะหัวขโมยเก่า รีบหลบออกจากที่นั่นทันที แต่...

“อ๊ะ อย่าให้หนีไปได้เชียวนะ Zuzu!!!”รูบี้ตะโกน

ซ่า!!!

สายน้ำจากโปเกม่อนของรูบี้เข้าเล่นงานซิลเวอร์ทันที

“ชิ คิงดร้า!!!”ซิลเวอร์รีบเอาโปเกม่อนม้าน้ำมาตั้งรับทันที

“โห ฝีมือไม่เลวนะพี่ชาย ชักอยากสู้ด้วยแล้วน่อ”แซฟไฟร์ยิ้มแป้น ก่อนจะเข้ามาแจมอีกคน “จาโมะ เบรค คิท!!!”

“ริวงุมะ!”ซิลเวอร์ส่งโปเกม่อนตัวที่สองออกมาอีก

......ไอ้พวกเด็กเวร......

......งั้นไม่เกรงใจล่ะนะ......

“เกราดอส! นิวร่า!”ซิลเวอร์เรียกโปเกม่อนออกมาอีก 2 ตัว

“เอาล่ะนะ”ซิลเวอร์ยิ้มเหี้ยม

ตูม!!!!!

 

 

 

“เฮอะ เสียเวลาไปฟรีๆทั้งวัน”ซิลเวอร์บ่นอุบ

“ยามิการาสุ กลับ!”ซิลเวอร์สั่ง

......วันนี้...ไม่คุ้มเอาซะเลย......

......แต่ก็เอาเถอะ หายเบื่อได้เหมือนกัน......

......แถมได้บทเรียนมาอีกสองสามข้อ......

1.      อย่าไปยุ่งกับพวกพี่บลูโดยไม่จำเป็น [มันน่ารำคาญ]

2.      คนที่มีความรักนั้นน่ากลัวที่สุด [ดูเร้ดเป็นตัวอย่าง]

3.      อย่าเข้าเขตโอเอ็น [เขตอันตรายที่มีแต่คนจิตไม่ปรกติ]

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@