บ้านแสนรกของคนยุ่งเหยิง

ตอนที่ 4 : ผนึกพลัง 

กรร!

จิ้งจอกเก้าหางกระโจนเข้าใส่ซิริสอย่างแรง เท้าหน้าเงื้อหมายจะตะปบ

“ดูเชิงก่อนดีกว่า”ซิริสพึมพำ ใบหน้าคมนั้นแปรเปลี่ยนจากตกใจเป็นนิ่งสนิทและเย็นชา มาดที่แตกกระจายเริ่มเข้าที่เข้าทางตามเดิม ร่างสูงรีบกระโดดหลบไปบนยอดไม้

ตึง!!!

กรงเล็บของเจ้าจิ้งจอกวืดไปตะปบพื้นแทน ทำเอาพื้นหินแตกเป็นเสี่ยงๆ

“แรงเยอะได้ใจ”ซิริสยิ้มเล็กน้อย

“...กรร...”

“แน่จริงก็ขึ้นมาสิ”ซิริสว่า

ตึง

ผิดคาด เจ้าจิ้งจอกกลับกระโดดขึ้นมาจริงๆ มันเอาเท้าถีบพื้นเพื่อให้กระโดดได้สูงขึ้นจนอยู่ในระดับเดียวกับซิริสแล้ว

“เร็วดีนะ...แต่โง่ไปหน่อย”ซิริสเห็นเจ้าจิ้งจอกมาอยู่ในระยะหวังผล มีดสั้นก็ถูกปาออกไปทันที เพราะในอากาศย่อมไม่มีที่ให้หลบ แถมจะเคลื่อนไหวก็ลำบากด้วย แต่เขาคิดผิด

กร๊อบ!!!

เจ้าจิ้งจอกกัดมีดสั้นที่ถูกปามาเอาไว้ แล้วขบจนหักเป็นสองท่อนคาปาก เท้าหน้าทั้งสองตะปบซิริสอีกครั้ง

“ชิ!”ซิริสรีบถีบตัวลงจากต้นไม้ ปล่อยให้กรงเล็บของจิ้งจอกหักต้นไม้จนแหลกแทน

“...ฮื่อ...ฮื่อ...”จิ้งจอกขู่ในลำคอ

“แรงเยอะ แถมฉลาดไม่เลว”ซิริสเอ่ยชม

......เริ่มตึงมือแล้วสิ......

......เอาไงดี......

ฟู่...

เปลวไฟสีฟ้าน้ำทะเลที่หางทั้งเก้าส่งเสียงแปลกๆ

“ยุ่งล่ะ”ซิริสพึมพำ แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนซักนิด

ฟู่ว~~~

เจ้าจิ้งจอกสะบัดหางทั้งเก้า ปล่อยให้ลูกไฟพุ่งเข้าใส่ซิริส

“จิ้งจอกเก้าหางใช้เวทย์ได้นี่นะ”ซิริสกระโดดหลบไปทางซ้าย แต่คาดไม่ถึง เปลวไฟกลับหักโค้งตามเขามาอีกเนี่ยสิ!

“ไฟยังเป็นชนิดติดตามอีก เซ็งจริงๆ”ซิริสแบะปากเล็กน้อย

......ไม่ได้อยากเอาจริงกับจิ้งจอกเลยนะเว๊ย แต่มันสุดทนแล้วฟร่ะ!!!......

“เว็ตเตอร์เรน”ซิริสโบกมือ

ซ่า...

สายฝนชุ่มฉ่ำเทลงมาอย่างแรง ทั้งๆที่ไม่มีเค้าว่าฝนจะตกเลยแต่น้อย ขนาดเมฆซักก้อนยังไม่มี

“ที่ไม่อยากใช้เพราะมันเปียกนี่แหละ”ซิริสถอนหายใจ ฝนเวทย์ที่เสกลงมาได้ดับไฟไปหมดแล้ว แถมยังทำให้ตัวของเจ้าจิ้งจอกเก้าหางเปียกมะล่อกมะแล่กจนใช้ไฟไม่ได้อีก [ชักหมั่นใส้พระเอกขี้เก๊กขึ้นมาตงิดๆ]

“ฮะๆๆๆ เปียกยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำอีกนะแก”ซิริสแหย่

“กรร!!!”

“อะไร? แค่นี้มีเคืองกันด้วย”ซิริสยิ่งใส่ไฟทั้งๆที่หน้านิ่งๆ

“แฮ่!!!!!!!!”เจ้าจิ้งจอกดูจะเหลืออด ร่างใหญ่โตของมันพุ่งเข้าใส่ซิริสอย่างรวดเร็ว

“อะไรกันว้า...โกรธง่ายจริง”ซิริสยิ้มกว้าง

......ติดกับ!......

วิ้ง!!!

ฉับพลัน พื้นหินข้างหน้าซิริสก็เปล่งแสงสว่างวาบ ทำเอาเจ้าจิ้งจอกที่กระโจนเข้ามชะงัก แต่ด้วยความเร็วขนาดนั้นจะให้หลบก็ไม่พ้นแล้ว

“เช็กเมท [รุกฆาต]”

เปรี๊ยง!!!!!

สายฟ้าฟาดลงมาอย่างรุนแรง ถูกร่างของเจ้าจิ้งจอกจนมันชาไปทั้งตัว

“เวทย์สายฟ้าเนี่ย มันควบคุมยาก แถมจะเล็งเป้าที่เคลื่อนไหวเร็วๆอย่างแกคงยาก เพราะงั้นมันก็ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมกันหน่อยล่ะ”ซิริสงัดปลอกคอแปลกๆขึ้นมา แล้วล็อคเข้าที่คอของจิ้งจอกเก้าหางอย่างรวดเร็ว“กรร!!!”ดูเหมือนมันจะไม่พอใจหนัก ร่างใหญ่โตพุ่งเข้าใส่ซิริสในระยะประชิด

พลั่ก!

ซิริสคาดไม่ถึงว่าเจ้าจิ้งจอกจะไม่ทรุดลงจากเวทย์สายฟ้าของเขา จึงโดนมันกระแทกเข้าที่ท้องน้อยอย่างแรงจนกระเด็นไถลไปไกล

ตึก

ร่างสูงเอามือยันพื้นแล้วดีดตัวขึ้นมาได้ แต่เท้าก็ยังครูดไปด้านหลังยาวพอควรจากแรงกระเด็นที่เจ้าจิ้งจิกกระแทกใส่

“แค่กๆ...แรงดีไม่เลวนี่”ซิริสปาดเลือดออกจากมุมปาก

“กรร!!!”

“เออๆ พยศเข้าไปเถอะ แต่แกจะพยศได้ซักกี่น้ำกัน”ซิริสเดือดจัดที่โดนเล่นงาน เด็กหนุ่มหยิบลูกแก้วสีขาวนวลขึ้นมาถือไว้ในมือ

“ธันเดอร์ โบลธ”ซิริสร่ายเวทย์ใส่ลูกแก้ว

เปรี๊ยะๆๆๆๆๆ

สายฟ้าแล่นจากฝ่ามือของซิริสเข้าไปอยู่ในลูกแก้ว และท่ามกลางความคาดไม่ถึง สายฟ้านั่นกลับถูกส่งไปยังปลอกคอที่เจ้าจิ้งจอกสวมอยู่อย่างแรง

“เอาล่ะ ช่วยยอมจำนนดีๆได้รึยัง เดี๋ยวชั้นจะจับแกกลับไปเขตแดนของปิศาจ จะได้ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับเมืองมนุษย์อีก”ซิริสว่า แต่แทนที่มันจะยอมจำนนแต่โดยดี มันกลับยิ่งขู่กระโชกเข้าไปอีก

“อะไรกัน แกฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องไม่ใช่รึไง บอกแล้วไงว่าชั้นจะพาแกกลับบ้าน ไม่ฆ่าแกหรอกน่า”ซิริสชักงง

“...กรร...”เจ้าจิ้งจอกขู่ซิริส ขนทั้งร่างพองฟู แสดงออกว่าไม่พอใจหนัก

“ชะ เป็นแค่ปิศาจกลับเรื่องมากซะอีก อยากอยู่นักรึไงเขตของมนุษย์เนี่ย ถึงอาหารแกจะเยอะแต่มันก็ไม่ใช่บ้านของแก ไม่มีที่ไหนที่อยู่ได้สุขใจเท่าบ้านตัวเองหรอกน่า”ซิริสส่ายหัว

“...แฮ่...”

“เฮ้อ เรื่องมากจริง คนเขาง่วงนะเนี่ย เอาเป็นว่าแกจะไม่พอใจยังไงแต่ชั้นก็ต้องจัดการละกัน”ซิริสก้าวเท้าเข้ามาใกล้จิ้งจอกปิศาจ

“ในนามแห่งผู้ใช้เวทย์ ซิริส ฟอร์ด ขอทำการผนึกพลังปิศาจตนนี้เสีย!!!”ซิริสตะโกน

วิ้ง...

ซู่ม!!!!!!!

ไอปิศาจหนาแน่นจำนวนมากไหลออกจากร่างของเจ้าจิ้งจอกเก้าหาง พลังทั้งหมดจับตัวกันเป็นลูกเพลิงสีฟ้าน้ำทะเลตามไฟที่ปลายหางของเจ้าจิ้งจอกปิศาจ ก่อนจะพุ่งเข้ามาที่ลูกแก้วในมือซิริส ลูกไฟนั้นห้อมล้อมลูกแก้วสีใส และหลอมรวมเข้ากับตัวลูกแก้วจนทำให้ลูกแก้วเปลี่ยนสีไป กลายเป็นสีเดียวกับลูกไฟนั้นไม่มีผิด แต่ยังคงความใสสะท้อนแสงของลูกแก้วดั้งเดิมเอาไว้

“ผนึกพลังเรียบร้อย”ซิริสแยกเขี้ยว “เท่านี้แกก็...เฮ้ย!!!!!”

ตรงหน้าเขา แทนที่จะเป็นเจ้าปิศาจจิ้งจอกเก้าหางจอมเรื่องมากตัวเดิม มันกลับกลายเป็น...

_______________________________________________________________

ตอนที่ 3 : เริ่มงาน!!!

 

“ซิริส~ ทำไมกลับมาช้าจังอ่า~~~”ภูติน้อยถาม

“เฮ้ เดี๋ยวชั้นจะไม่อยู่บ้านนะ”ซิริสพูดสั้นๆ เด็กหนุ่มก้มลงไปค้นๆหีบใส่ของสะสมของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เอ๋ งานเหรอ?”

“อือ งานหนักด้วย แต่ค่าตอบแทนดีเลยรับทำ”ซิริสยักไหล่

“โอเคๆ แล้วจะไปกี่วันล่ะคราวนี้?”ภูติน้อยถามอีก

“ไม่แน่อ่ะ บอกเวลาแน่นอนไม่ได้เหมือนกัน”ซิริสยังคงค้นของต่อไป “ช่วงที่ชั้นไม่อยู่ ฝากเฝ้าบ้านด้วยละกันนะ”

“ได้ๆ แล้วนั่นกำลังคนอะไรอ่ะ?”

“รองเท้าท่องนภา ชั้นว่าชั้นเก็บเอาไว้ในนี้แหละ”

รองเท้าท่องนภา เป็นหนึ่งในไอเทม

“อ๋อ ไอ้รองเท้าปีกทองอ่ะนะ”ภูติน้อยว่า “แต่เท่าที่ข้าจำไม่ผิด ครั้งสุดท้ายไม่ใช่ว่าเจ้าเอาไปแขวนไว้ที่ประตูหลังบ้านหรอกเหรอ?”

“อ้าว แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะเนี่ย”ซิริสหัวเสียน้อยๆ

“น้อยๆหน่อย เจ้าไม่ได้ถามข้าด้วยซ้ำ”ภูติน้อยทำแก้มป่อง

“เออๆ ชั้นผิดเองแหละ”ซิริสโบกมือน้อยๆ ร่างสูงรีบวิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อหารองเท้าทันที

   

ฟิ้ว...

ตอนนี้ร่างสูงโปร่งของซิริสกำลังทะยานอยู่เหนืองท้องฟ้ายามราตรี รองเท้าท่องนภาคือหนึ่งในไอเทมของสะสมของซิริสที่เขาได้มันมาจากการประมูลใต้ดิน

แน่ล่ะว่าถ้าเป็นที่อื่นคงโดน “ซิว” ไปแล้ว แต่ที่มิดเดิล ฟรอนเทียร์ เมืองไร้กฎหมายเช่นนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอแม้แต่การฆ่ากันกลางถนน [ในกรณีที่คนทำไม่กลัวโดนซิริส “สอย” เอาล่ะก็นะ] เพราะงั้นการประมูลใต้ดินจึงมีได้บ่อยครั้ง แต่ก็ขึ้นอยู่กับของที่นำมาประมูลด้วยแหละ

“เมืองบาร์น ชายแดนรัฐกราเซีย”ซิริสทวนสถานที่ที่จะไปกับตัวเอง

“ให้ตายสิ...ปิศาจจิ้งจอกเนี่ยนะ”

ปิศาจจิ้งจอก ในหมู่ปิสาจด้วยกันนั้นถือเป็นปิศาจชั้นสูงที่มีพลังค่อนข้างมาก ฉลาดหลักแหลม เจ้าเล่ห์ และร้ายกาจอย่างมน่าเชื่อ แถมยังเป็นปิศาจที่สามารถใช้เวทย์ได้อีกต่างหาก เรียกได้ว่างานคราวนี้ไม่เบาเลยทีเดียว ถึงซิริสจะสามารถทำได้จริงๆก็คงได้แผลซักแผลสองแผลแน่ นั่นทำให้เขาไม่ชอบใจเท่าไหร่ [แต่มันไม่เคยคิดหรอกว่าถ้าเป็นคนอื่น ร้อยทั้งร้อยก็ตายเรียบ]

“ขออย่าให้เป็นจิ้งจอกเก้าหางเลยก็แล้วกัน”ซิริสพึมพำ

ปิศาจจิ้งจอกยังแบ่งได้อีก 2 ประเภท คือปิศาจจิ้งจอกธรรมดา กับจิ้งจอกเก้าหาง ซึ่งจิ้งจอกเก้าหางนั้นจะมีความสามารถเหนือกว่าปิศาจจิ้งจอกธรรมดาเกือบๆ 10 เท่า และยังมีข่าวลือว่าปิศาจพวกนี้เป็นปิศาจเลือดบริสุทธิ์ที่สามารถแปลงกายเป็นคนได้อีกต่างหาก ถึงจะไม่มีใครเคยเห็นร่างแปลงของปิศาจจิ้งจอกเก้าหาง แต่ซิริสเองก็ไม่ได้อยากเป็นผู้ประเดิมรายแรกหรอกนะ!!!

“เอาวะ ถ้าทำพลาดล่ะขายหน้าวาสอันดับหนึ่งหมด”ซิริสแบะปาก

   

- อีกด้านหนึ่ง -

ที่บาร์เหล้า “ชาร็อต” สถานที่ที่ซิริสเพิ่งได้พบปะพูดคุยและรับงานจากเกรย์ เดอ เอลฟาร์ หลังจากที่ซิริสร่ายเวทย์ใส่เกรย์เสร็จเด็กหนุ่มก็รีบจากไป ส่วนเกรย์กลับเดินกลับเข้าไปในบาร์ แล้วตรงไปพูดคุยบางอย่างกับเจ้าของบาร์เหล้า เจ้าของบาร์ก็พยักหน้ารับและเปิดให้เกรย์เดินเข้าไปในห้องใต้ดินลับของร้าน

ภายในห้องใต้ดิน ไม่มีแสงสว่างจากหลอดไฟ เพราะใต้ดินนี้ใช้ไฟเป็นตัวให้แสงสว่างแทน แท่นคบเพลิงเรียงรายเต็มสองฟากผนัง สะท้อนแสงให้ห้องดูสว่างไสว

“ท่านว่าเจ้าหนุ่มนั่นมันจะทำสำเร็จเหรอ ท่านเกรย์”ชายคนหนึ่งถาม

และในห้อง นอกจากเกรย์และเขาแล้ว ยังมีคนอื่นๆอยู่อีกราวๆสามถึงสี่คน และน่าแปลกที่ทุกคนล้วนแต่งกายด้วยชุดนักเวทย์มนต์ชั้นสูงทั้งนั้น แม้จะเป็นคนละสีกันก็ตาม

เกรย์ไม่ยอมตอบคำ กลับหันไปรับชุดคลุนักเวทย์สีเทาอ่อนๆจากนักเวทย์อีกคนมาสวม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ประธาน เป็นอันครบองค์ประชุม

“สมคำเล่าลือจริงๆ...ซิริส ฟอร์ด...คนนั้น”เกรย์พูดสั้นๆ

“เก่ง?”เสียงหวานของนักเวทย์ในชุดคลุมสีขาวถาม

“ใช่...เก่ง...มากจนน่ากลัว”เกรย์ตอบ

“มันจะขนาดไหนกันเชี้ยว”ชายหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำตาลว่า

“เด็กคนนั้นสามารถแก้กับดัก “ค่ายกลวายุ” ของข้าได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แถมยังสามารถมองมาเห็นข้าที่ใช้ “เกราะสายลม” กำบังกายอยู่ได้ด้วย”เกรย์ตอบ

“หา!?!”

“เก่งกาจ...เด็ดขาด...และน่ากลัว”เกรย์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นน้อยๆ

ตั้งแต่เขาเข้ารับราชการเป็นนักเวทย์...จนกระทั่งกลายเป็นหนึ่งใน “ผู้ใช้พลังธาตุวายุ” ได้สำเร็จ ไม่เคย...ไม่เคยมีซักครั้งที่จะเป็นเช่นนี้

นอกจากเขาที่เป็นหนึ่งในสิบนักเวทย์สายวายุขั้นสุดยอดแล้ว ทุกคนในที่นี้ก็เป็นนักเวทย์ที่ติดอันดับ 1 ใน 10 ตามพลังธาตุของตัวเองเช่นกัน เขาจึงไม่รู้สึกเสียหน้าที่จะพูดออกไปว่านักเวทย์ขั้นสูงอย่างเขาจะมาแพ้ให้กับ...เด็กหนุ่มหน้าอ่อนคนหนึ่ง

เกรย์ย้อนคิดไปถึงตอนที่เขาปรากฎตัวออกมา แววตาของซิริสในตอนนั้นไม่ได้มีแค่ความไม่ไว้วางใจ แต่มันกลับแฝงไปด้วยรังสีคุกคามอย่างประหลาด ไม่ว่าเจ้าตัวจะรู้หรือไม่ แต่รังสีนั้นกลับทำให้เกรย์ไม่กล้าที่จะโกหกออกไปเลย อีกทั้งเวทย์สายฟ้าที่ซิริสใช้ หากว่าเขาไม่เก่งพอล่ะก็...มีหวังได้ถูกช็อตจนเกรียมไปทั้งตัวแน่ๆ

“มันก็แค่เด็ก จะไปกลัวอาไร๊”ชายหนุ่มในชุดสีแดงเพลิงว่า

“อย่าประมาทดีกว่านะ อย่าลืมว่าเขาเป็น “วาส” อันดับหนึ่งของเมืองเถื่อน มิดเดิล ฟรอนเทียร์นะ”หญิงสาวในชุดคลุมสีฟ้าอ่อนๆกล่าว

“ก็นั่นแหละ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องไว้วางใจไอ้เด็กนั่นนี่”ชายในชุดคลุมสีแดงฮึดฮัด

“ระวังคำพูดหน่อยดีกว่า...เพราะถึงเจ้าจะเก่ง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เก่งกว่าเจ้า”เกรย์เตือนจากใจจริง   

- เมืองบาร์น -

ตึก!

ร่างของเด็กหนุ่มกระโดดลงมายืนอยู่บนผืนดินอีกครั้ง หลังจากผ่านการเดินทางบนท้องฟ้ามาค่อนคืน

“ฮ้าวววว ง่วงจัง”ซิริสหาวหวอดพลางมองท้องฟ้าที่เริ่มเป็นสีม่วงเพราะพระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว

“ไปหาที่พักเอาแรงก่อนดีกว่าเรา”ซิริสพึมพำๆ แต่...

กรร...

......เอาแล้วไง...เพิ่งเข้ามาก็เจอเลย......

......ทำไมต้องมาแจ๊คพอตแตกเอาตอนที่ไม่อยากได้ที่สุดด้วยว้า......

ฟิ้ว...

กลิ่นอายพลังเวทย์มนต์ปลิวว่อนไปทั่ว มวลอากาศรอบบริเวณกำลังสั่นไหวอย่างแรงจนซิริสขมวดคิ้ว

“แกคือ...ปิศาจจิ้งจอกที่มาอาละวาดแถวนี้ล่ะสิ”ซิริสพูดช้าๆ

ตึก

ร่างใหญ่โตของปิศาจจิ้งจอกตัวหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดของถนน ขนาดของมันใหญ่กว่าจิ้งจอกธรรมดาพอสมควร เทียบได้กับสิงโตตัวใหญ่ๆซักตัว ขนของมันเป็นสีเงินสว่างทั้งตัว และแน่นอนว่าสิ่งแรกที่ซิริสสังเกตต้องเป็นหางของมัน

......ซวย!......

......จิ้งจอกเก้าหาง!!!......ซิริสโวยวายกับตัวเองในใจ เพราะหางของจิ้งจอกสีเงินตัวใหญ่ตรงหน้าเขามันดันมีเก้าหางตามที่เขากังวล ปลายหางทั้งเก้ามีลูกไฟสีฟ้าน้ำทะเลแปลกๆติดอยู่ ดวงตาสีเดียวกับเปลวไฟที่หางของเจ้าจิ้งจอกหรี่ลงจ้องมองซิริสไม่วางตาเช่นกัน

“ว้า...ทำไมแกต้องเป็นจิ้งจอกเก้าหางด้วยนะ”ซิริสแบะปาก

ควับๆ

ร่างสูงโปร่งยังไม่ชักดาบยาวที่พาดหลังอยู่ กลับชักมีดสั้นสองเล่มจากข้างเอวขึ้นมาแทน

“แต่ไม่เป็นไร...หางมันมากนักงั้นเดี๋ยวชั้นช่วยตัดให้มันเหลือหางเดียวก็เรียบร้อย!!!”

_______________________________________________________________

ตอนที่ 2 : ผู้จ้างวาน 

- บาร์ชาร์ร็อต -

แกร๊ก

ซิริสเปิดประตูหลังร้านออกมาเนื่องจากขี้เกียจอ้อม และไหนเจ้าของบาร์ยังเคยเป็นคนที่เขาให้การช่วยเหลือมาก่อน เพราะงั้นถึงจะเป็นคำขอประหลาดๆอย่างการขอออกหลังร้าน แต่เจ้าของบาร์ก็ไม่ได้ซักถามอะไรมากเลย

“...นายท่าน...”ภูติน้อยคราง

“เอาน่า มาถึงนี่กันแล้วยังคิดจะถอยหลังอีกรึไง?”ซิริสโบกมือไปมาในอากาศ

“ถึงผมพูดท่านก็ไม่ฟังหรอก”ภูคิน้อยบ่นอุบอิบ

“งั้นกลับไปเฝ้าบ้านให้ทีดิ”ซิริสสั่ง

“คร้าบ คร้าบ”

ฟิ้ว...

ภูติน้อยบินฉิวจากไป

“เอ้า ตัวเกะกะไปแล้ว คงจะออกมาได้แล้วล่ะนะผู้ว่าจ้าง”ซิริสพูดลอยๆ

ฟิ้ว...

สายลมแปลกๆพัดวูบผ่านร่างของซิริสไปเบาๆจนแทบไม่รู้สึก แต่ซิริสกลับกระโดดตัวปลิวหลบสายลมบางเบานั้นมิให้กระทบตัว

ฉับ!

สายลมเบาๆนั้นกลับสามารถตัดลังไม้ที่ซิริสยืนพิงอยู่เมื่อครู่ให้ขาดเป็นสองท่อนได้ในครั้งเดียว ทำเอาซิริสอดทึ่งกับฝีมือของอีกฝ่ายไม่ได้

“ฟิ้ว...นานแล้วนะเนี่ยที่ไม่ได้มีผู้ว่าจ้างเป็นนักเวทย์เนี่ย”ซิริสผิวปาก ร่างสูงโปร่งถีบตัวกลางอากาศ ทำให้ชายหนุ่มพุ่งลงดิ่งพื้นอย่างรวดเร็ว สร้างความตกใจให้แก่ผู้ที่ซ่อนอยู่ยิ่งนัก

“...ธันเดอร์แลนซ์...”ซิริสพึมพำเบาๆ

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ

“ถ้าผู้จ้างวานไม่ออกมา แล้วจะสั่งงาน...”

เปรี๊ยง!!!!!

“...ได้ยังไงล่ะ!”

ตุบ

ร่างของซิริสลงมายืนกับพื้นอย่างงดงาม และยังมีอีกร่างที่โดนสายฟ้าไล่ต้อนจนต้องออกมาจากที่ซ่อนอีกหนึ่งราย

“ฝีมือเยี่ยม...ฝีมือเยี่ยม”ชายหนุ่มเอ่ยชม “สมกับที่เป็นวาสอันดับหนึ่ง ที่ลงทุนสืบข่าวไปไม่ขาดทุนแม้แต่น้อย”

“ท่านคือผู้จ้างวาน...เกรย์ เดอ เอลฟาร์...งั้นสิ”ซิริสหรี่ตาลงอย่างไม่ไว้วางใจ เพราะชายตรงหน้าดูหนุ่มกว่าที่เขาคิดไว้มาก

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่า?”ชายหนุ่มถาม

“ท่านดูหนุ่มเกินกว่าจะฝึกเวทย์นั้นได้อย่างเชี่ยวชาญ นอกจากท่านจะเป็นอัจฉริยะ ซึ่งมันไม่เป็นความจริงหรอก ใช่มั๊ยล่ะ?”ซิริสว่า

“ไหวพริบไม่เลวทีเดียว ถูกใจข้าจริงๆ”ชายหนุ่มยิ้ม “แล้วทำไมไม่คิดว่าข้าเป็นอัจฉริยะกันล่ะ”

“เพราะท่านบอกว่า “ที่ลงทุนสืบข่าว” หมายความว่าท่านไม่ได้หาที่อยู่ชั้นด้วยตัวเอง และอีกอย่าง...”ซิริสถอนหายใจ “...พวกอัจฉริยะมักจะมีความคิดพิลึกๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าจะมีความสามารถมากจนจัดการเรื่องต่างๆด้วยตัวเองได้ ไม่ต้องมาพึ่งวาสอย่างชั้น”

“พวกอัจฉริยะแบบเจ้างั้นสิ”เกรย์หัวเราะร่วน

“ชั้นไม่กล้าอวดอ้างว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะหรอก แต่ถ้าท่านคิดแบบนั้นก็ไม่ขัด”ซิริสยิ้มเจ้าเล่ห์

“แบบนี้จะไม่เรียกว่าอัจฉริยะได้ยังไง ฮะๆๆๆๆๆ”เกรย์หัวเราะงอก่องอขิง

“เอาล่ะๆ เจ้าคิดถูกต้องแล้ว...ถ้าดูตามหน้าตาแล้วข้าคงดูหนุ่มเกินกว่าจะฝึกเวทย์ที่รุนแรงขนาดนั้นได้ แต่เจ้ารู้มั๊ยว่า...ข้าอายุเท่าไหร่?”

“ดูจากหน้าตาแล้วคงไม่เกินยี่สิบห้า”ซิริสหรี่ตาลง “แต่ท่านเป็นนักเวทย์...คงมียาลดอายุตัวเองสินะ”

“ฮะๆๆๆๆๆ รอบรู้ถูกใจข้าจริงๆด้วย”เกรย์หัวเราะ “ข้าอายุ 78 ปีแล้ว”

“78 ปี?”ซิริสเบิกตากว้าง

“แต่เจ้าก็เก่งใช่ย่อยนะ เวทย์มนต์ที่ข้าอุตส่าห์ฝึกมาถึง 10 ปีกลับถูกแก้เกมส์เอาง่ายๆแบบนั้น”เกรย์เอ่ยชม

“ท่านเกรย์ ไม่ทราบว่านักเวทย์สายลมพลังสูงส่งแบบท่าน ทำไมถึงคิดว่าจ้างข้าซะอย่างนั้นล่ะ?”ซิริสถาม

“เพราะข้าได้ข่าวมาว่าเจ้าเป็นวาสอันดับหนึ่งที่เก่งกาจที่สุดในโลกน่ะสิ”เกรย์ตอบ

“ไม่ใช่ในโลกนะท่าน แค่ในมิดเดิล ฟรอนเทียร์เท่านั้น”ซิริสตอบ

“แต่ที่มิดเดิล ฟรอนเทียร์ก็เป็นแห่งรวมผู้มีฝีมือ ถ้าเจ้าเก่งที่สุด ก็หมายความว่าเก่งกาจที่สุดในโลกแล้ว”เกรย์ค้าน

“ก็บางที คนที่เก่งกว่าข้าอาจจะไม่ได้อยู่เมืองนี้ไง”ซิริสไหลไปเรื่อย

“เฮ้อ...คนจะชมก็ไม่ชอบ พิลึกจริงๆนะเจ้า”เกรย์ถอนหายใจ

“จะถือว่านั่นเป็นคำชมนะ”ซิริสแยกเขี้ยวน้อยๆ

“เอาล่ะ มาว่าเรื่องงานกันดีกว่าสินะ”เกรย์พูด รอยยิ้มหายไปจากใบหน้ากลายเป็นแววตาเคร่งเครียดเข้ามาแทน

“ก็ว่าไปเลยท่าน”ซิริสผิวปากหวืด

“ตอนนี้แถวเมืองของข้า มีปิศาจจิ้งจอกตัวหนึ่งเข้ามาวุ่นวาย งานของเจ้าก็ง่ายๆ แค่จัดการมันซะ”เกรย์ว่า

“จัดการปิศาจ?”ซิริสทวนคำ

“ใช่”เกรย์พยักหน้ารับ

“ข้าไม่ค่อยชอบงานแบบนี้”ซิริสปฏิเสธ

“ทำไมล่ะ?”เกรย์ขมวดคิ้ว

“ข้าไม่ชอบยุ่งเรื่องเวทย์มนต์”

“ทั้งๆที่เจ้าใช้เวทย์ได้ และยังเป็นเด็กอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปี?”เกรย์ถาม

“สืบข่าวมาดีนะท่านเกรย์”ซิริสหัวเราะน้อยๆ “ใช่ ข้าเป็นเด็กอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าต้องเก่งเวทย์ขนาดนั้นซักหน่อย”

“หมายความว่ายังไง?”

“ข้าน่ะ มันพวกไม่ชอบเรื่องยุ่งยากไงล่ะท่านเกรย์ เพราะงั้นเวลาต่อสู้นะ เอาดาบเข้าว่ายังดีกว่าเวทย์เสียอีก ยุ่งยากน่ารำคาญ ข้าไม่ชอบ”ซิริสบอก

“ไม่ชอบเรียนเวทย์มนต์? เสียดายสมองแย่”เกรย์ยิ้มบาง

“ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบเรียน ข้าเรียน และก็รู้เวทย์แตกฉานด้วย แต่พอดีว่าคนมันไม่ชอบใช้น่ะท่าน”ซิริสว่า

“มีของดีไม่รู้จักใช้จริงๆ”เกรย์พึมพำ

“ก็เรื่องของข้านี่นา ข้าไม่ชอบก็คือไม่ชอบใช่ป่ะล่ะ”ซิริสฉีกยิ้ม “และการกำจัดปิศาจน่ะ ฟังยังไงๆมันก็เกี่ยวกับโลกเวทย์มนต์กับโลกปิศาจอยู่แล้ว ถึงจะเก่งมาจากไหนแต่การจัดการกับปิศาจจิ้งจอกโยไม่ต้องใช้เวทย์ซักบทน่ะทำไม่ได้แหงๆ”

“แล้ว...ถ้าของตอบแทนเป็นไอ้นี่ล่ะ”เกรย์ล้วงคริสตัลบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ

ตัวคริสตัลนั้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนเล็กๆ สีน้ำเงินสดเปล่งประกายงดงาม เมื่อซิริสเห็นคริสตัลนี้ก็เบิกตากว้างอย่างตกตะลึงโดยไม่คิดซ่อนอาการเลย

“คริสตัลแห่งกาลเวลา!?!”

ซิริสมีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่งคือ ถึงจะไม่ชอบการใช้เวทย์มนต์ แต่กลับชอบสะสมของแปลกๆหายากๆ บางทีก็เป็นดาบที่หายสาปสูญไปแล้ว บางทีก็เป็นไอเทมเวทย์มนต์ และสิ่งที่เกรย์เอามานั้นก็คือหนึ่งในแรร์ไอเทมที่นักเวทย์ต่างอยากได้กันนักหนา “คริสตัลแห่งกาลเวลา” คริสตัลที่มีคามสามารถในการย้อนกลับไปดูอดีตคองคนอื่นได้ตามแต่ผู้ใช้จะเอ่ยนามออกไป และมันคงไม่ค่อยดีแน่ถ้าศัตรูเอามาใช้สืบเสาะหาประวัติของตัวเอง แต่ถ้าเราเป็นคนใช้เสียเองก็จะได้ประโยชน์มาก จึงมีคนแย่งชิงกันมานานจนกลายเป็นแรร์ไอเทมไป

“ใช่...ของสืบทอดของตระกูลเดอ เอลฟาร์...คริสตัลแห่งกาลเวลา”เกรย์ยืนยัน “ของจริงแท้แน่นอน ไม่เชื่อเจ้าลองเอามันไปสัมผัสจะรู้สึกถึงพลังของมัน”

“ไม่จำเป็น แค่อยู่ตรงนี้ก็รู้สึกแล้ว”ซิริสส่ายหัว

......ไม่เลวเลยจริงๆ...แม้จะยืนอยู่ตรงนั้นยังสัมผัสถึงพลังได้......เกรย์ลอบยิ้มในใจ

......แล้วยังมีพลังเวทย์ระดับนั้นอีก......

......คนแบบนี้แหละ...เหมาะสมที่สุด......

“แต่ข้าสงสัยว่าท่านทราบได้ยังไงว่า...คริสตัลกาลเวลานั่น...เป็นของที่ข้าใช้เวลาสืบเสาะหามันอยู่นานแล้ว”ซิริสถาม

“เจ้าบอกเองนี่ว่าสายข่าวข้าดี”เกรย์ย้อน

“เฮ้อ เอาล่ะๆ ข้ายอมแพ้แล้ว”ซิริสยกสองมือยอมแพ้ “แต่ข้าจะแน่ใจได้ยังไงว่าถ้าข้าจัดการปิศาจจิ้งจอกนั่นให้ ท่านจะยกคริสตัลนั้นให้ข้าจริงๆ”

“ขอรับประกันด้วยหัวของข้าเลย”เกรย์ยิ้ม “ข้าน่ะแก่แล้ว ไม่ต้องการคริสตัลนี้หรอก”

“เสียดายที่ข้าไม่ใช่คนที่เชื่อคนอื่นง่ายๆหรอกนะ”ซิริสหรี่ตาลง

“งั้นเอาอย่างนี้มั๊ยล่ะ ข้าจะให้เจ้าร่ายเวทย์กักขังพลังเวทย์ของข้าเอาไว้ ถ้าข้าไม่ยอมมอบคริสตัลให้ตามสัญญา ข้าก็ไม่สามารถใช้เวทย์ได้อีกตลอดชีวิต”เกรย์ยื่นข้อเสนอ

......จอมเวทย์ระดับนี้...กลับยอมให้กักพลังเวทย์ของตัวเองง่ายๆ?......

......บางที...เราอาจจะ......

“ข้า...ตกลง”

_______________________________________________________________